Jak się ubrać, gdy pracujesz z domu - między wygodą a szacunkiem 

do siebie.

Pamiętasz pierwszy dzień pracy zdalnej?

Dla wielu z nas wyglądało to podobnie: rano wstałaś, zaparzyłaś kawę i usiadłaś do laptopa w piżamie. Z myślą, że to przecież tylko jeden dzień, że jutro będzie inaczej.

A potem minął tydzień. Miesiąc. I jakoś tak się stało, że "ubieranie się" przestało mieć jakikolwiek sens, skoro i tak nikt nie widzi.

Rozumiem to doskonale. Ale jest coś, o czym rzadko mówimy wprost — i właśnie    o tym chcę dziś napisać.

Prawda, którą warto powiedzieć głośno

Zapytaj siebie szczerze: w czym właściwie spędzasz dni w domu?

Dla większości z nas to nie jest "wygodny strój domowy". To jest ta bluzka sprzed pięciu lat, która wyblakła, ale jeszcze się nadaje. Legginsy z przetartym krokiem, które szkoda wyrzucić. Koszula nocna, którą zakładasz zaraz po wstaniu i nosisz do południa, bo przecież nie wychodzisz.

Rzeczy, które są "jeszcze dobre". Rzeczy, które "szkoda wyrzucać". Rzeczy,                 w których nigdy nie wyszłabyś do sklepu, ale w domu — jakoś przechodzą.

I tu jest sedno: te rzeczy mają na Ciebie wpływ. Nawet jeśli nikt inny tego            nie widzi.

Dlaczego to ważne - trochę psychologii

Nauka od lat potwierdza coś, co intuicyjnie czujemy, ale rzadko bierzemy poważnie: to, w co jesteś ubrana, wpływa na Twój stan psychiczny.

Psycholodzy nazywają to efektem "enclothed cognition". W skrócie — ubrania aktywują w naszym umyśle konkretne skojarzenia. Coś zniszczonego, wyblakłego,  z plamką, którą "akceptujesz, bo w domu nikt nie widzi" — wysyła Twojemu mózgowi sygnał. Sygnał, który mówi: nie warto się starać. Nie ma po co. I tak nikt nie patrzy.

Nie chodzi o garnitur. Chodzi o godność.

Zanim pomyślisz, że zaraz każę Ci chodzić po domu w dopasowanej sukience albo obcasach — zatrzymaj się. Absolutnie nie o to chodzi.

Możesz nosić dres. Możesz nosić miękkie spodnie i oversizową bluzę. Możesz nosić bawełnianą sukienkę, szorty, luźne spodnie z lnu — cokolwiek, w czym czujesz się swobodnie i wygodnie. To wszystko jest w porządku.

Ale — i to jest ważne — niech to będą rzeczy, które są w dobrym stanie.

Nie wyblakłe. Bez plam, które "prawie nie widać". Bez dziur "w miejscu, którego           i tak nie widać". Bez nadruku, który się sprał do nieczytelności. Bez elastycznych mankietów, które dawno przestały być elastyczne.

Prosta zasada, którą polecam: czy wyszłabyś w tym do sklepu, nie czując się zażenowana?

Nie pytam o wyjście na kolację ani na spotkanie biznesowe. Pytam o sklep spożywczy. Szybki wypad po chleb. Jeśli odpowiedź brzmi "nie, nie wyszłabym"        — to właśnie jest sygnał, że te ubrania nie powinny być Twoim codziennym strojem domowym.

Zadbane = wygodne. To nie są wykluczające się pojęcia.

Dobrze dopasowany dres w ładnym kolorze — idealny strój domowy. Bawełniana sukienka, która wygodnie się nosi i jest po prostu przyjemna w dotyku — świetna opcja. Lniane szorty i miękka koszulka — czemu nie.

Chodzi tylko o to, żeby te rzeczy były Twoje w pełnym tego słowa znaczeniu            — wybrane świadomie, w dobrym stanie, takie, w których czujesz się sobą.                 Nie przypadkowe pozostałości po garderobie sprzed lat, którym dajesz "drugie życie w domu", bo szkoda wyrzucić.

Bo widzisz — tu jest ukryty paradoks. Traktujemy "ubrania domowe" jak kategorię, do której trafiają rzeczy gorsze, zużyte, niepasujące. Jakby dom był miejscem, gdzie można "odpuścić" dbanie o siebie. Jakby na wersję siebie, którą widzi tylko własne lustro — nie warto było się starać.

A to jest dokładnie odwrotnie. To właśnie ta codzienna, prywatna wersja siebie zasługuje na najlepsze traktowanie.

Od czego zacząć?

Nie musisz od razu robić rewolucji w szafie. Wystarczy jeden prosty krok:

Przejrzyj swoje "ubrania domowe" i uczciwie odpowiedz na pytanie — czy w każdej z tych rzeczy czułabyś się komfortowo, gdyby nieoczekiwanie ktoś zadzwonił do drzwi?

Te, przy których odpowiedź brzmi "nie" — czas im podziękować. Naprawdę. Nie ma w tym marnotrawstwa. Jest w tym szacunek do siebie.

A na ich miejsce — wcale nie musisz kupować dużo ani drogo. Kilka prostych, wygodnych rzeczy w dobrym stanie, które lubisz i w których czujesz się zadbana. Tyle wystarczy.

Na koniec

To, w czym spędzasz większość swojego czasu, ma znaczenie. Nawet jeśli nikt inny tego nie widzi.

Bo dbanie o siebie nie zaczyna się od chwili, gdy wychodzisz z domu. Zaczyna się każdego ranka, gdy decydujesz, co na siebie włożysz. I ta decyzja — nawet jeśli tylko chodzi o to, czy wybrać zadbany dres czy ten z plamką — jest małym, codziennym gestem w stronę siebie.

Obserwuj mnie na instagramie

ALUNA STUDIO
kontakt@aluna-studio.com